Μάρω Παραρά

Από μικρό παιδί –χαρά γεμάτο– μου άρεσε να ταξιδεύω με τα μάτια της ψυχής και της φαντασίας μέσα από τις σελίδες των βιβλίων. Γι’ αυτό και οι σπουδές μου στο τμήμα ελληνικής φιλολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ήταν μάλλον αυτονόητη επιλογή. Έκτοτε, εδώ και είκοσι πλέον χρόνια –τα οκτώ τελευταία στο Σπουδαστήριο– προσπαθώ να «παιδεύσω» (κυριολεκτικά και μεταφορικά!!) τους μαθητές μου, μυώντας τους στο μυστήριο της αποκάλυψης των νοημάτων που κρύβονται πίσω από τις λέξεις. Δεν ξέρω αν μπορώ να αξιολογήσω τον εαυτό μου ως καθηγητή, το σίγουρο, πάντως, είναι ότι συνεχίζω να το απολαμβάνω.

διαβάστε περισσότερα
Δήμητρα Καλτέκη

Έτσι, από τον Ιούνιο του 1995 έκανα πραγματικότητα τ’όνειρο και μπήκα να διδάξω σε τάξη φροντιστηρίου. Έκτοτε οι επιβεβαιώσεις, οι διαψεύσεις, ο ενθουσιασμός, οι απογοητεύσεις και η αγωνία εναλλάσονται σχσδόν καθημερινά, αφού καμιά μέρα δε μοιάζει με την άλλη, όταν η δουλειά σου είναι τα παιδιά.
Όμως διδάσκοντας εδώ και τόσα χρόνια Έκθεση και Λογοτεχνία απολαμβάνω πραγματικά την αλληλεπίδραση με τους μαθητές μου. Αισθάνομαι πως γίνομαι οδηγός στη σκέψη και στα συναισθήματά τους για τη χρήση της ελληνικής γλώσσας, ενώ ταυτόχρονα νιώθω την πρόκληση της ανακάλυψης του καινούργιου και του αποτελεσματικότερου, κι αυτός είναι ο δρόμος που μπορεί να σου δείξουν μόνο τα παιδιά.

διαβάστε περισσότερα
Φανή Μακαρόνη

Θεωρώ πως είμαι πολύ τυχερή – και το λέω μετά λόγου γνώσεως, καθώς τα τελευταία 20 χρόνια και πλέον έχω εργαστεί σε πολλά και μεγάλα φροντιστήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης – που βρίσκομαι στην ομάδα του Σπουδαστηρίου, όπου εκτός από τις πάντα πρωτοποριακές, εμπνευσμένες και εναλλακτικές μεθόδους διδασκαλίας, έχει καθιερωθεί πια και ως χώρος παραγωγής παιδείας και πολιτισμού.

διαβάστε περισσότερα
Κατερίνα Γιάννηλερ

Ασκώ ένα επάγγελμα που με γεμίζει εμπειρίες και γνώση και στο οποίο υπάρχει κάτι σταθερά πρωτόγνωρο: το αντίκρυσμα της πηγαίας χαράς. Γιατί απλά το να δουλεύεις με παιδιά είναι τόσο δυναμογόνο όσο και η ζωή.

διαβάστε περισσότερα
Όλγα Τσιότσιου

Πρόσφατα ακούγοντας μια συζήτηση για τα προβλήματα της εκπαίδευσης συγκράτησα μια φράση: «δεν υπάρχει εκπαίδευση, αν δεν υπάρχει έρωτας με την εκπαίδευση». Αυτό που πάντα με κινητοποιεί και με ανανεώνει είναι ο έρωτας για το αντικείμενο και η επικοινωνία με τα παιδιά, προσπαθώντας να τους μεταδώσω τη σπουδαιότητα της επένδυσης στη Γνώση.

διαβάστε περισσότερα
Αλεξία Καλαντζή

Μια μέρα ήταν Άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά και έμπαινε η μυρωδιά από μια ανθισμένη μανταρινιά και δεν μπορούσαμε πια ν’ ακούμε για οξείες και περισπωμένες. Και ίσα ίσα ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σχολείου και κελαηδούσε. Τότε πια ένας μαθητής, χλωμός, κοκκινομάλης, πού ’χε έρθει εφέτο από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δεν βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:

«Σώπα, δάσκαλε, φώναξε
σώπα, δάσκαλε ν’ ακούσουμε το πουλί...»

20 χρόνια ως φιλόλογος, στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης, τα τελευταία 10 στο Σπουδαστήριο, προσπαθώ να γίνεται όλο και πιο ηχηρό το κελάηδημα...
Με το άκουσμά του η απόκτηση της γνώσης γίνεται ευχάριστη, μετουσιώνεται σε κριτική σκέψη, αναδύει την ικανοποίηση –και γιατί όχι– και τη χαρά, της ενδελεχούς προσπάθειας για να βρει διέξοδο στην πραγματικότητα και να γίνει Ζωή.

Γιατί η Μόρφωση είναι Ζωή.

διαβάστε περισσότερα